Tag archieven: miskraam

Geluk in overtreffende trap, onze dochter Yara

Geluk is: de geboorte van Yara!

Ik heb heel erg getwijfeld of ik dit blog wel online zou zetten. Het is zo persoonlijk! Ik wil echter het hele verhaal in één keer van mij afschrijven zodat ook Yara later kan lezen hoe enorm gewenst ze is. Daarnaast zijn er ongetwijfeld anderen die er iets aan zullen hebben. Een kind krijgen is zo bijzonder. Hierbij dan ons verhaal van hoe wij uiteindelijk ouders werden.

geschiedenis

Voordat mijn man (Gertjan) en ik samen een leven gingen opbouwen hadden wij ieder al een ander eigen leven gehad. Dit blog gaat over mijn kinderwens. Het verhaal van Gertjan is minstens zo intens, maar het is niet aan mij om daarover te schrijven.

Al zolang ik mij kan herinneren heb ik de wens moeder te worden. Toen ik dan ook op mijn 26ste met mijn toenmalige partner trouwde was er automatisch de gedachte dat we zwanger zouden worden en een gezin stichten. Dit liep helaas anders. Toen we na een jaar nog steeds niet zwanger waren besloten we een gesprek met de huisarts aan te vragen. Resultaat was dat we naar het ziekenhuis mochten voor onderzoek zodat we zouden weten of er iets aan de hand was. Volgens mij was het vooral om mij gerust te stellen. We kregen de eerste onderzoeken (bloedprikken, samensmelt test, zaadtest enz.). De resultaten waren allemaal prima, totdat het resultaat van de zaadtest kwam. Het was te weinig en wat er was, was te traag. We moesten maar gaan nadenken over adoptie. Met dat bericht werden we het weekend in gestuurd. Ik zal ons gevoel nooit meer vergeten. Zo verslagen en wanhopig als we waren.

Laat ik voorop stellen dat ik mijn toenmalige partner niets kwalijk neem! Maar een traject van uiteindelijk vijf jaar waarin we te maken kregen met drie mislukte IVF pogingen heeft onze relatie geen goed gedaan. De teleurstelling en het verdriet braken ons op. We verwerkten het beiden op een andere manier en groeiden volledig uit elkaar. We vonden een manier om ons leven weer op te pakken, maar vooral bij mij kon de pijn dat ik nooit moeder zou worden maar moeilijk een plek krijgen. Dit ondanks de hulp die ik herhaaldelijk heb gezocht om het een plek te geven. Uiteindelijk is er in september 2014 een punt achter mijn huwelijk gezet. En hoewel het voor mij een goede beslissing is geweest blijft het verdrietig dat het zo is gelopen.

nieuw leven

Inmiddels was ik 34 en had ik geprobeerd om de droom moeder te worden uit mijn hoofd te zetten. Ik kreeg een nieuwe relatie en het begon toen toch weer te kriebelen. Zou het nu dan toch? Het begin van onze relatie was echter nog niet het moment waarop een baby in ons leven paste. We hadden beiden een leven af te sluiten en hebben de kinderwens daarom uitgesteld. We kochten een huis, krabbelden op uit een diep dal, stortten ons in ons werk en genoten van elkaar en van nieuwe vriendschappen. Het verlangen om moeder te worden bleef echter en ik werd steeds ouder. We besloten daarom om het toch te proberen, maar er niet teveel druk op te leggen.

Leuk afgesproken, maar als je iedere maand de teleurstelling krijgt dat het niet is gelukt dan doet het pijn. En wanneer je dan hoort dat je toenmalige partner vader wordt dan knakt er iets. Dan wil je begrijpen waarom het bij jou niet lukt. Na veel wikken en wegen (wil ik wel weer zo’n traject, wat als het slecht nieuws is?) besloten we naar het ziekenhuis te gaan. In al die jaren was er bij mij één onderzoek nooit gedaan en dat was om te zien of mijn eileiders wel open waren. Ik besloot dat ik het, ondanks dat het geen fijn onderzoek is, wilde weten. Dan wist ik in ieder geval of het überhaupt wel zou kunnen lukken om op een natuurlijke manier zwanger te worden. De rest zagen we daarna wel weer. We maakten van tevoren samen één afspraak. Wat de uitslag ook zou zijn, we doen geen IVF. Dit had ik zo heftig gevonden. Dat nooit meer.

ziekenhuis

En zo kwamen we in december 2019 in het ziekenhuis. Na een heel goed gesprek werden de onderzoeken gepland. Eerst bloed prikken en een zaadtest. Het bloedonderzoek en de zaadtest waren beide meer dan goed. Nu alleen het onderzoek voor de eileiders nog. Helaas werd dit uitgesteld door de komst van Corona. Uiteindelijk ging ik in april 2020 helemaal alleen naar het ziekenhuis. In een bijna leeg ziekenhuis, arts compleet ingepakt van top tot teen, lag ik daar in de behandelkamer. Na vijftien spannende minuten kreeg ik de uitslag. Mijn eileiders waren alle twee open, er was niets aan de hand. Geen idee waarom het niet lukte maar niets stond ons in de weg om te starten met IUI. Mocht je niet precies weten wat dit is dan kun je hier meer lezen.

We startten met het prikken van hormonen, maar helaas, de eerste poging mislukte. Maar ach we hadden zes kansen, recht op zes behandelingen, dus we gaan door! En tot onze enorme verbazing en intens geluk was ik bij de tweede poging zwanger. Ik was nog nooit zo gelukkig geweest als toen met die positieve zwangerschapstest. Omdat wij onze wens met goede vrienden en ouders hadden gedeeld vertelden wij hen meteen het goede nieuws. Iedereen was zo blij. Door Corona werden vervolgafspraken niet in het ziekenhuis gedaan en mochten wij direct naar de verloskundige. Die gebeld en een afspraak gemaakt voor een eerste controle. Opgetogen en gespannen tegelijk gingen we naar haar toe. En toen het enorme verdriet. Het zag er niet goed uit. De groei klopte niet met wat het zou moeten zijn en er was geen kloppend hartje te zien. Een week later moesten we terugkomen om te zien of het toch was gegroeid. Intens verdrietig gingen we de zwaarste week in jaren in. Aan het einde van die week was er geen goed nieuws. Drie weken later verloor ik op natuurlijke wijze het vruchtje. De uren die de miskraam duurde steunde Gertjan me met alle kracht die hij had. Ik heb mij, ondanks de pijn en verdriet, nog nooit zo verbonden met iemand gevoeld als op dat moment. Het zorgde voor een intense kracht tussen Gertjan en mij samen.

poging twee, drie en …

We namen even de tijd om de teleurstelling en het verdriet een plekje te geven. We zouden gaan trouwen (het hele verhaal over onze bruiloft lees je hier) en wilden daar eerst van genieten. Direct na de bruiloft konden we verder met een nieuwe poging. We konden het bijna niet geloven, maar ik was meteen opnieuw zwanger. Bij de eerste controle zagen we een hartje kloppen. We durfden het niet te geloven. Zou het dan nu echt? Zo blij als we de eerste keer waren, waren we deze keer niet. Het bleef spannend. En toen controle twee. De hartslag was weg. De groei was gestopt. Ik zou weer een miskraam krijgen. Totaal ontredderd verlieten wij de verloskundige en belden onze ouders. Weer moesten we ons klaar maken voor een afscheid en een paar weken later verloor ik via de natuurlijke weg het vruchtje. Ik wist niet dat een mens zoveel tranen heeft!

Ik wil hier wel aan toevoegen dat onze verloskundigen tijdens beide zwangerschappen en de miskramen die volgden ons enorm gesteund hebben. Dag en nacht mochten we ze bellen. Alles konden we vragen. Verdriet kon gedeeld worden en ze hielden ons goed in de gaten. wat een toppers zijn het en wat zijn we ze dankbaar voor alle steun!

Er brak een nieuwe periode van verwerken aan, maar er kwam ook iets moois. We kregen Max in ons leven. Ik schreef al een blog over ons hondje, onze beste vriend. Mede dankzij hem konden we het allemaal een plekje geven en kwam er weer een beetje geluk in ons leven. Veel mensen dachten dat we het nu wel zouden opgeven. Ik bedoel, hoeveel verdriet kan een mens dragen? (veel weet ik inmiddels) En we hadden nu tenslotte een hondje. Maar iets in mij kon het niet loslaten. Na al die jaren was ik eindelijk zwanger geweest. Het kon dus wel. En volgens het ziekenhuis was ik zelfs mega vruchtbaar. Ik was alleen inmiddels wel 40 en hoe lang ga je dan nog door? Uiteindelijk besloten we ‘drie keer is scheepsrecht’. We zouden nog een poging ondernemen. Doorgaan tot de behandelingen op waren of tot een zwangerschap. Bij weer een miskraam zou het wel de laatste poging zijn. En het gezegde deed wat het moest doen. Bij de derde poging was ik zwanger!

een meisje!

Opnieuw naar de verloskundige. Dit keer zagen we niet alleen een kloppend hartje, het klopte snel en de groei was goed. Alleen kon niemand meer echt blij zijn. De angst dat het weer mis zou gaan was zo groot. Maar het bleef goed gaan. Echo na echo volgde en ons kleine wurmpje groeide steeds meer uit tot een echt kindje. In december kreeg ik voor mijn verjaardag een pret-echo van Gertjan. Ik was toen ruim 12 weken zwanger. Toen de vrouw die de echo deed zei dat ze (met een ervaring van 40 jaar) heel tevreden was en dat het er echt allemaal goed uitzag, durfden we het van de daken te schreeuwen: We zijn zwanger! Een aantal weken later zagen we tijdens een tweede pret-echo dat we een dochter zouden krijgen. In de maanden die volgden wisselde ons gevoel tussen intens geluk en complete onzekerheid. De angst dat het opnieuw mis zou gaan bleef hangen. Ik kon gewoon niet geloven dat na een wens van inmiddels ruim vijftien jaar mijn kinderwens eindelijk zou uitkomen. Maar onze dame bleef het goed doen en groeide uit tot een flinke baby.

In het eerste trimester van de zwangerschap was het gevoel van onzekerheid nog altijd heel sterk, trimester twee vloog voorbij en trimester drie was fysiek zwaar. Ik was mega dik, kreeg last van mijn bekken en was continu moe. Ik vond dik zijn en de stemmingswisselingen door de hormonen allemaal wel heel ingewikkeld. Gertjan heeft het daardoor soms best zwaar met mij gehad ;-). Hoewel we heel gelukkig waren bleef er de hele zwangerschap toch ook nog iets van onzekerheid hangen. Maar jeetje lieve mensen, ik was gewoon echt zwanger!

de bevalling

En omdat het toch allemaal al zo onzeker was liet onze dame ook nog even op zich wachten. De uitgerekende datum van 1 juli kwam dichterbij, ging voorbij, maar nog steeds geen baby. En, geloof me, dan duurt wachten heel erg lang. Op zaterdag 9 juli waren we er klaar mee. We besloten nog even lekker een terrasje te pakken. Even eruit. We maakten daar nog grapjes met een opgeheven fles wijn om haar te lokken. Toen we thuiskwamen om 20:00 uur (ik was echt de drempel nog niet over) braken de vliezen. Zou het dan toch gebeuren? De verloskundige kwam kijken. Ja, de vliezen waren gebroken, alleen de weeën waren nog niet begonnen. Om 23:00 uur begonnen dan eindelijk, wat achteraf bleek, de voorweeën. De hele nacht heb ik die op mijn gemak opgevangen. Niet wetende dat de actieve fase nog moest beginnen. De volgende middag bij de controle bleek dat ik nog geen ontsluiting had en dat wanneer ik niet voor acht uur ’s avonds was bevallen dat we dan naar het ziekenhuis moesten i.v.m. infectiegevaar door het breken van de vliezen. De kans dat ik voor die tijd zou bevallen was klein maar de verloskundige zou een paar uur later terugkomen om te zien hoe ver we waren.

Helaas, nog maar net twee centimeter ontsluiting, we gaan niet wachten tot acht uur, we gaan nu bellen. En om 18:00 uur meldden wij ons in het ziekenhuis. Daar waren inmiddels de actieve weeën op gang gekomen en die kwamen steeds sneller. Op mijn eigen tempo mocht ik rustig doorwerken naar de 10 cm ontsluiting. Van de yoga bal, naar de douche, weer terug naar bed. Zo gingen we de nacht door. De exacte tijd weet ik niet meer, maar ergens rond 04:00 uur in de nacht zat ik dan eindelijk op 10 cm ontsluiting. Ik mocht gaan persen. Maar hoe doe je dat? Iedereen riep dat als ik het gevoel kreeg dat ik moest poepen dat ik dat moest zeggen en moest gaan persen. Maar ik kreeg dat gevoel niet. Wanneer ik het gevoel kreeg dat ik iets moest doen ging ik maar op eigen kracht persen, maar ik was al zo lang bezig en zo verschrikkelijk moe, dat het me gewoon niet lukte. Een pomp met weeën opwekkers, een knip, vacuüm pomp alles werd uit de kast gehaald, maar niets mocht helpen. Er was al zoveel gegaan zoals ik het niet wilde en ik was zo uitgeput, dat toen ze riepen dat er een keizersnee nodig was, het mij niets meer kon schelen.

Op dat moment kwam de supervisor van mijn gynaecoloog kijken hoe het ging. Die bekeek het hele tafereel en kwam naast mij staan. Let op, op dat moment stond ineens de hele kamer vol met verpleegkundigen terwijl op andere momenten iedereen steeds weer even weg was en we niet wisten wat er ging gebeuren. De beste man pakte met twee handen mijn hoofd vast en sprak mij toe. Er kwam een soort rust en vertrouwen in me los en ineens voelde ik een enorme kracht in mijn lijf. Ik kreeg gewoon een perswee. En met een flinke perswee en drie keer persen werd na 34 uur onze dochter Yara geboren! Iedereen in de kamer was blij. Gertjan en ik waren vooral doodmoe en overweldigd door alles.

Toen was het wachten op de placenta. En terwijl Yara lekker bij me lag gebeurde er niets meer. Binnen een half uur na de bevalling moest de placenta er wel uit komen anders moest ik alsnog geopereerd worden. Iedereen zat ongeduldig te wachten, er kwam weer een dienstwissel aan, maar er gebeurde niets. Ik werd al klaargemaakt voor de OK en de paniek sloeg toe, want Gertjan moest bij Yara blijven en ik zou alleen meegaan. Op dat moment komt de supervisor nog even kijken hoe het gaat. Hij luistert naar het verhaal, begint aan mijn buik te voelen en wat te duwen en ik voel meteen weer een enorme perswee opkomen. En na één keer persen vloog daar de placenta eruit. Kunnen jullie mij geloven dat deze man mijn redder was?! De knip moest nog worden gehecht, maar geen OK en ons kleine meisje was ondertussen rustig aan de borst aan het drinken.

En toen eindelijk iedereen de kamer uit was en we met z’n drieën samen waren, konden we de opa’s en oma’s bellen: Onze allergrootste wens is uitgekomen, wij zijn de trotse ouders geworden van onze prachtige dochter Yara Margaretha Bianca van den Broek!